RODZINA ZASTĘPCZA
Barbara Kraus z Marysią i Kacperkiem

Jestem matką samotnie wychowującą córkę Marysię i synka Kacperka. Marysię urodziłam 16.07.1985 roku, a Kacperka przyjęłam na wychowanie w listopadzie 1997 roku. Po dziesięciu latach pracy w Państwowym Domu Dziecka, gdy w czerwcu 1997 roku ukończyłam zaoczne studia Pedagogiki Opiekuńczej, postanowiłam dla autentycznego dobra dzieci przyjąć je do swojego domu i zostać ich matką-opiekunką. Ośrodek Adopcyjny zaproponował mi funkcję tzw. rodziny profesjonalnej - pomoc dzieciom oczekującym na adopcję. Wspólnie z córką Marysią podjęłyśmy decyzję przyjęcia noworodka lub niemowlaka - dzieci, dla których pierwszy kontakt z osobą dorosłą jest tak ważny w rozwoju psychiki, dziecko kochane i otoczone czułą opieką od pierwszych dni, staje się wewnętrznie silne i rozpoczyna prawidłowy rozwój. Przygotowałyśmy ubranka, łóżeczko i czekałyśmy na telefon z Ośrodka. W końcu nadszedł ten dzień. Trzy niemowlaki czekały na nową rodzinę. Po przyjeździe okazało się, że szczęśliwie bardzo szybko znalazły się rodziny adoptujące w Polsce i za granicą. Chwila rozgoryczenia, ale druga informacja daje nadzieję i bardzo zaskakuje. Czeka na adopcję do Ameryki Kacperek - 2 lata i 8 miesięcy z chorobą "Zespół Downe'a". Bardzo chciałyśmy opiekować się niemowlakiem i ten wiek zaskoczył nas, ale gdy przyniesiono Kacperka w rozwoju 8-9 miesięcznego dziecka, który przytulał się do mnie i Marysi, wiedziałyśmy, że będzie mieszkał razem z nami. W domu okazało się, że jest kochanym dzieckiem, które rozwija się (nauczył się chodzić), robi postępy w rozumieniu słów, poleceń. Po około 1,5 roku pobytu u nas, okazało się, że nie ma szans na adopcję. Moje serce i Marysi pokochało małego Kacperka, więc został z nami, w naszej rodzinie. Dzięki mojej pracy pedagoga w Domu Pomocy dla dzieci niepełnosprawnych miałam już wiedzę i doświadczenie w wychowywaniu dzieci z tą chorobą, a miłość dopełniała resztę. Jego uśmiech, minki, pierwsze wyrazy, postępy dają tyle radości i szczęścia, że trudno to wyrazić słowem.