Stowarzyszenie Zastępczego Rodzicielstwa jest organizacją społeczną, powołaną w 1997 roku w Poznaniu przez rodziców zastępczych, adopcyjnych i rodziców rodzinnych domów dziecka, po to, aby:
- skutecznie zabiegać o dobro dzieci umieszczonych w naszych rodzinach,
- zapewnić zastępcze środowisko rodzinne dzieciom porzuconym i osieroconym,
- przyczynić się do rozwoju całej rodziny przyjmującej dziecko,
- zwiększać umiejętności opiekuńcze i wychowawcze,
- uczyć się na doświadczeniach i wiedzy innych rodziców,
- tworzyć grupy wzajemnego wsparcia (wspólnoty rodzin zastępczych),
- wprowadzać w domowe życie najlepsze osiągnięcia nauki i praktyki pedagogicznej,
- budować sieć profesjonalnego doradztwa i wsparcia terapeutycznego,
- współpracować ze wszystkimi ludźmi dobrej woli, wrażliwymi na kłopoty i potrzeby rodzin zastępczych,
- szukać nowych dróg i sposobów pomocy dzieciom o zaburzonym rozwoju.
Co to znaczy być rodzicem zastępczym?
To znaczy przyjąć do swojej rodziny dziecko odrzucone i osierocone przez naturalnych opiekunów. To znaczy także bycie wykonawcą zadania publicznego przy pomocy swojej rodziny.
Zatem, przyjęcie dziecka odrzuconego i osieroconego jest jednocześnie prywatną decyzją rodziców i przyjęciem publicznego zobowiązania. To powoduje konieczność spełniania paru ważnych warunków, aby sąd rodzinny lub starosta ustanowił rodzinę zastępczą.
Stowarzyszenie przygotowuje swoich członków do sprawnego i szczęśliwego zastępczego rodzicielstwa. Przygotowujemy także kandydatów i rodziców zastępczych na zlecenia zainteresowanych powiatowych centrów pomocy rodzinie. Posiadamy własną kadrę nauczycieli rodziców zastępczych, program szkoleniowy SPUR i ośrodek szkoleniowy w Sierczynku koło Trzciela.
Tworzymy ośrodki wsparcia rodzin na terenie działania Oddziałów Stowarzyszenia na Śląsku, w Łodzi, w Wielkopolsce i na Warmii.
Członkowie Stowarzyszenia o największym doświadczeniu, wypracowali założenia ideowe, stanowiące punkt wyjścia do pracy opiekuńczo-wychowawczej z dziećmi, które przeżyły odrzucenie. Rozwijanie tych założeń w codziennym życiu domowym pozwala bardziej świadomie kształtować relacje w rodzinie i czyni bardziej skuteczną naszą pracę z dziećmi.
A więc:
Uznajemy, że jeśli nastąpiło odrzucenie i osierocenie dziecka, to jego dobro najpełniej może być chronione w zastępczym środowisku rodzinnym.
Jesteśmy także świadomi istnienia dzieci odrzuconych, które nie pragną umieszczenia w rodzinie zastępczej lub też nie są w ogóle zdolne do obdarzenia zaufaniem dorosłej osoby i zaakceptowania jej rodzicielskiego autorytetu.
Staramy się, aby nasza rodzinna pomoc była jak najbardziej stabilna i trwała. Dlatego przyjmujemy prawną, moralną i duchową odpowiedzialność za dziecko.
Staramy się rozumieć istotę miłości względem przyjętych dzieci, często różniącej się od uczuć względem dzieci naturalnych. Dzieci zranione uczuciowo wymagają odnalezienia indywidualnej drogi budowania więzi tak, aby był możliwy rozwój dziecka i przyjmującej go rodziny.
